شیرین...فرهاد...عشق!

آه!  

 

   باز این دل سرگشته ى من

 

                         یاد آن قصه ى شیرین افتاد!  

 

بیستون بود و تمناى دو دوست  

 

                         آزمون بود و تماشاى دو عشق

 

در زمانیکه چو کبک  

 

             خنده مى زد شیرین  

 

                            تیشه مى زد فرهاد!  

 

نتوان گفت به جانبازىِ فرهاد افسوس

 

                         نه توان کرد ز بیدردىِ شیرین فریاد!  

 

کار شیرین به جهان شور برانگیختن است

 

               

                  عشق در جانِ کسى ریختن است

 

                               کار فرهاد برآوردن نیل دل دوست

 

خواه با شاه درافتادن و گستاخ شدن است

 

                             خواه با کوه درآویختن است

 

رمز شیرینى این قصه کجاست؟

 

آنکه آموخت به ما درس محبت، مى خواست

 

                      جان چراغان کنى از عشقِ کسى

 

                                  از برایش ببرى رنجِ بسى

 

                                              تب و تابى بودت هر نفسى

 

                                                        به وصالى برسى یا نرسى!

/ 0 نظر / 21 بازدید